[FIC] Devil or Angel?

posted on 14 Dec 2008 09:49 by cardio

Ohayo! สวัสดีครับ เมื่อวานขอโทษจริงๆครับที่เผลอลงตอนซ้ำ =[]=" ตอนแรกนึกว่า...คาร์ยังไม่ได้เอาลงเลยก็อปมาลงให้ ขอโทษจริงๆนะครับ T/\T

+++++++++++++++++++++++

          สวัสดี ฉันชื่อ นัตซึยะ ทัตซึ ตอนนี้ฉันอายุ 19 ปี อยู่มหาวิทยาลัยปี 1 ฉันกำลังตามหาคนๆหนึ่งอยู่ มีใครจะช่วยฉันบ้างไหม? ถ้ามีต้องขอขอบคุณมากๆ ชื่อของคนๆนั้นคือ car... เฮ้ย!!

"ไงทัตซึ!" เพื่อนของฉันทักขึ้นจากข้างหลัง เล่นเอาตกอกตกใจหมด

"อะ อืม..จะชวนไปเล่นบาสเหรอ ถ้าใช่ล่ะก็ฉันขอพาสนะ"

"ว้า แย่จังนะวันนี้ที่สนามข้างๆน่ะมีรุ่นน้องม.ปลายเรียนพละอยู่ด้วยน-า~"

"รุ่นน้อง...ปีไหน ห้องอะไร?" ฉันเปลี่ยนความสนใจไปที่รุ่นน้องแทน

"ปี 2 ห้อง B แผนกม.ปลายที่มีดาวโรงเรียนเรียนอยู่ไงล่ะ"

            พูดถึงดาวโรงเรียน ฉันก็ไม่ได้สนดาวโรงเรียนด้านความสวย เลิศ เชิ่ด หยิ่งอย่าง “มู่หยา เบอร์โทรี่” หรอกนะ แต่ฉันสนใจดาวการเรียนกับกีฬาอย่าง “คาร์ดิโอ อีวาร์นอฟ ลาโคส” มากกว่า ถ้าจะถามว่าทำไมล่ะก็ เธอคนนั้นคือคนที่ฉันเคยเห็นในฝันยังไงล่ะ เป็นเดียวในโรงเรียนนี้ และชีวิตนี้ที่ฉันฝันเห็น

"หรือว่านายสนใจ 2 คนนั่นล่ะหืม~?"

"จะบ้ารึไง ฉันแค่อยากรู้เฉยๆว่า 2 คนนั่นหน้าตาแบบไหนเท่านั้นเอง" ฉันยังไม่เคยเห็นใบหน้าแท้ๆของเธอคนนั้น เธอผู้เป็นเหมือนนางในฝันของฉัน...

"ขอโทษนะคะ ช่วยเก็บลูกบาสให้หน่อยค่า"

         เด็กรุ่นน้องคนหนึ่งตะโกนขึ้น เธอคนนั้นมีเรือนผมสีครามปลายม่วง ดวงตากลมโตสีเพทาย สวมหมวกไหมพรมทรงหูแมวสีดำ กับชุดพละของโรงเรียน นั่นแหละ....ดาวโรงเรียนอัจฉริยะ คนที่ฉันอยากจะเห็นหน้ามาตลอด

"ทัตซึๆ นี่แหละอัจฉริยะคนนั้น" เพื่อนของฉันกระทุ้งศอกใส่ แต่ฉันยังคงเฉย เธอช่างสวย...ผิดกับในความฝันนั่นจริงๆ

"ทัตซึ? หรือว่าคุณคือนัตซึยะ ทัตซึที่ชนะเลิศเคนโด้เมื่อ 2 ปีก่อนหรือเปล่าคะ"

"อะ อืม" มือเล็กๆของรุ่นน้องรับลูกบาสสีส้มอมน้ำตาลที่ฉันส่งให้อย่างทะนุถนอม ทำไมถึงได้งดงามแบบนี้นะ

"หนูน่ะติดตามการแข่งขันมาตลอดเลยนะคะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอนั้นยิ่งทำให้เธอดูเด็กลงอีก...จะทรมานฉันไปถึงไหนกันนะ?

"ยัยคาร์! มัวไปหลีหนุ่มที่ไหนอยู่ยะ รีบเอาลูกบาสมาซะที!!" เสียงของดาวความสวยดังขึ้น

"เอ่อ หนูต้องไปแล้วนะคะ ไว้คราวหลังคงได้เจอกันอีก" เธอพูดก่อนที่จะวิ่งจากไป

"แห้วแล้วนะทัตซึ~"

               ฉันชกเพื่อนคนนั้นจนล้มตามด้วยกระทืบซ้ำสักนิด เผื่อปากจะได้ไม่เสียอยู่อย่างนั้นตลอด แล้วค่อยเดินไปที่โรงอาหารที่แน่นขนัดไปด้วยนักเรียนและนักศึกษาเหมือนเช่นทุกวัน วันนี้ฉันคงต้องซื้อข้าวออกไปทานข้าวนอกอีกแล้วกระมัง?

"รุ่นพี่นัตซึยะ"

"ไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันมั้ยคะ?" เธอ...คนที่เจอเมื่อกี้นี้ รุ่นน้องแสนน่ารักยื่นข้าวกล่องมาให้ฉันซึ่งกำลังทำหน้างงๆ

"บังเอิญหยิบของพี่ชายติดมาน่ะค่ะ จะทิ้งก็เสียดาย เรียกหนูว่าคาร์ก็ได้นะคะ"

"อะ อืม"

"ไม่รู้จะถูกปากรึเปล่านะคะ หนูทำอาหารไม่ค่อยเก่ง...." ฉันหยิบช้อนตักสตูว์เนื้อในกล่องข้าวเข้าปาก

"อร่อยดีนี่!" ใบหน้าของเธอดูตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก นี่ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ?

"....เหมือนกับที่คุณแม่เคยทำให้เลย" ฉันเผลอยิ้มนิดๆ แต่สีหน้าของคาร์จังกลับดูเศร้าลง

"รุ่นพี่นี่ดีจังนะคะ หนูเกิดมายังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร พ่อแม่อยู่ที่ไหน พอจำความได้ก็อยู่กับพี่ชายแค่ 2 คนในสถานสงเคราะห์แล้ว"

อา...นี่ฉันไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าอัจฉริยะอย่างคาร์จังจะมีอดีตที่น่าเศร้าแบบนี้ ตัวฉันเองก็อาศัยอยู่กับพ่อแม่แล้วก็พี่ชายอีกหนึ่งคน พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนที่ฉันอายุได้ 6 ขวบ ส่วนพี่ชายก็ถูกลูกหลงจากพวกนักเลงตีกันตอนฉันอายุ 13 ตัวฉันในตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว..เหลือเพียงชีวิตและจิตใจของตัวเองที่โดดเดี่ยว.....

"แล้วตอนนี้พี่ชายเธออายุเท่าไหร่เหรอ?" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันทีเมื่อบรรยากาศเปลี่ยนเป็นความสลดหดหู่

"พี่ชายหนู ตอนนี้ทำงานอยู่ค่ะ แต่ที่ไหนหนูก็ไม่รู้หรอก"

"พี่ชายคาร์จังนี่อายุเท่าไหร่เหรอ?"

"มากกว่าหนู อ่อนกว่ารุ่นพี่ค่ะ" มากกว่าคาร์จัง อ่อนกว่าฉัน...(คาร์จัง 17 ฉัน 19....) พรวด!! ฉันแทบจะสำลักสตูว์ตาย อายุ 18 ทำงานแล้ว!! =[]=

"หนูไปก่อนนะคะ" คาร์จังเก็บกล่องข้าวของเธอก่อนที่จะวิ่งไป

ปัง!!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากทางที่คาร์จังวิ่งไป ฉันเริ่มเอะใจว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบตามไปทันที ภาพที่ฉันเห็นก็คือ เอวข้างซ้ายของคาร์จังมีเลือดออก เบื้องหน้ามีร่างไร้ลมหายใจของผู้ชายคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ บนหน้าผากมีร่องรอยถูกยิง...

"อะ อ๊ะ!" ฉันรีบเอามือปิดปากทันที ถ้าฉันตะโกนออกมาคาร์จังต้องเห็นฉันแน่ๆ

"นั่นใครน่ะ!?"

"ออกมาเดี๋ยวนี้นะ...ไม่งั้นฉันจะเป่ากระโหลกแกให้หลุดเลย!!" ดวงตาสีเพทายที่แสนงามนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความโกรธ ฉันจึงต้องแสดงตัวให้เธอเห็น

"รุ่น รุ่นพี่นัตซึยะ?"

"คาร์จัง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"ขอโทษค่ะรุ่นพี่...."

"ไม่สิ นัตซึยะ ทัตซึ ต่างหากล่ะเนอะ" ดวงตาสีเพทายแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงฉาน ฉันเองก็....

"รู้ตัวจนได้สินะคาร์ดิโอ อีวาร์นอฟ ลาโคส แล้วรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะว่าเป็นฉัน?"

"ก็ตั้งแต่คนที่ชื่อคาโอรุส่งอีเมล์มาน่ะสิ เนื้อเรื่องนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาแต่งขึ้น แต่เป็นสิ่งที่เขาถูกบังคับให้เขียนต่างหาก คนที่บังคับ...ก็คงเป็น ‘ความตาย’ ที่นายมอบให้สินะ" คาร์จังชักปืนอีกกระบอกออกมาจากใต้กระโปรง อาวุธพวกนี้ชวนให้ตกใจอีกแล้วสินะ

"แล้ว 3 คนนั่นล่ะ"

"ก็มันเกะกะนี่นา แถมเวลาควบคุมก็เสียพลังมากซะด้วย เลยดูดกลืนวิญญาณไปแล้วล่ะ" ฉันกระตุกยิ้มทีมุมปากนิดๆ ก่อนที่จะเรียกจิตแห่งจอมมารไฟมาเป็นดาบซามูไรเล่มยาว

"อุ๊บ!!"

คมดาบเฉี่ยวแก้มสีกุหลาบของยัยนั่นไปเพียงนิด ฉันฟันดาบลงไปอีกครั้งกลางศีรษะของคนตรงหน้า หมวกไหมพรมสีดำนั้นขาดออกเผยให้เห็นหูแมวสีขาวภายในที่ซ่อนอยู่....เป็นแกจริงๆด้วย!!

"แก...แก....แกกับพี่ของแกเป็นคนพรากเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน!!"

"อุ๊ก เปล่านะ ฉันไม่ได้ทำ!!"

"โกหก แล้วที่พวกอะกาซุรุตายนี่ล่ะ ฝีมือพวกแกไม่ใช่หรือไง!?"

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ทำ"

"หยุดก่อนสินัตซึยะ ทัตซึ"

เสียงของคนๆหนึ่งดังขึ้น เมื่อฉันหันกลับไปมองก็พบกับชายเรือนผมสีเทา ดวงตาไร้แววสีอเมทิสต์ คนๆนั้น...เป็นคนที่ฉันคุ้นหน้าคุ้นตามากที่สุดรองลงมาจากยัยหูแมวคลังแสงนี่ คนที่ช่วงชิงทุกอย่างไปจากฉัน.....

"คาร์โตเองค์ ลาโคส" ฉันพูดชื่อของคนๆนั้น

"ถ้าแค้นคาร์นักมาลงที่ฉันนี่ คาร์ก็เป็นเหมือนตัวฉัน ถ้าจะทำอะไรเธอก็ให้มาลงที่ฉัน" คมดาบของฉันแทงเข้ากลางหน้าอกของหมอนั่นของเหลวสีแดงข้นทะลักออกจากบาดแผล...เหมือนกับในความฝันนั่นไงล่ะ เหมือนกับที่แกเคยทำกับฉัน!

"พี่!!!"

"คาร์...ไม่ต้องเข้ามา ฉันถามอะไรนายหน่อยเถอะทัตซึ"

"ทำไมถึงคิดจะแก้แค้น แก้แค้นไปแล้วได้อะไร แล้วแก้แค้นไปเพื่ออะไร?"

"แก้แค้นไปแล้วทุกๆคนที่ตายไปจะฟื้นขึ้นมาเหรอ"

"ฉัน...ฉัน..." หมอนี่พูดอะไรของมันนะ...

"นั่นเป็นความฝันที่นายฝันขึ้น ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกฉัน" ปึด....คมดาบค่อยๆออกจากร่างของหมอนั่น นายเป็นปีศาจหรือยังไง นายน่าจะตายตั้งแต่โดนแทงแล้วนี่??

"พวกอะกาซุรุน่ะ ถูกแก๊ซระเบิดตายระหว่างที่จะไปเกมเซ็นเตอร์"

"โกหก...โกหก...."

‘พอได้แล้วทัตซึ’

เสียงของใครบางคนดังขึ้นในหัว น้ำเสียงที่คุ้นหู สำเนียงที่คุ้นเคย ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่น เหมือนเคยได้ยินที่ไหนเมื่อนานมาแล้ว ภาพของคนกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังของคัตคุง นั่นมัน...

‘ทัตจัง ไปอยู่กับพวกเราเถอะนะ’

"คุณแม่?"

‘ทัตซึ ละทิ้งความอาฆาตเถอะนะพี่ขอร้องล่ะ’

"พี่ทัตซึจิ?"

นี่อาจเป็นภาพมายาของมันก็ได้ อย่าไปหลงกลมันเด็ดขาด อย่าหลงกลมันเชียวนะทัตซึ!!

"ฮึ่ย!!" ฉันตัดสินใจหนีไปตั้งหลักก่อน แล้วฉันจะมาแก้แค้นพวกแก...ฉันจะแก้แค้นพวกแกทั้ง 2 คน!!!

หลังจากนั้นฉันก็พยายามเก็บตัวเงียบๆไม่ให้ใครเห็นหน้าอีกเลย จดหมาย 2 ฉบับของฮิเงกิและอาซึกะกับอีเมล์ของคาโอรุที่ส่งไปถึงคาร์ดิโอนั่นฉันเป็นคนส่งเอง จำไว้ให้ดีเถอะ อาถรรพ์วิญญาณลูกโซ่ของฉันไม่มีวันจบแน่ จำไว้ให้ดี....

+++++++++++++++++++++++++++++

ทิ้งท้ายไว้ด้วยเพลงเลือดสาดของวอคอลลอยด์ครับ Alice human sacrifice

-คำเตือน- ไม่ควรชมคนเดียวเวลากลางคืน และหากกลัวเลือด อย่าดูเถอะครับ! = ="