[CardiO]•君お愛してる　マスタ•

             Kombagwa Desu! สวัสดีตอนเย็นค่า นังคาร์กลับมาญี่ปุ่นต่อแล้วนะคะ(เดี๋ยวถ้ามันสั้นไป เราจะเพิ่มฟิคลูกโซ่ตอน 3 ให้นะคะ) วันนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับผลไม้นะคะ ^^

บทเรียนภาษาญี่ปุ่นเกี่ยวกับอาหาร 2.3 ผลไม้

สตรอเบอร์รี่ อ่านว่า ichigo อิ-จิ-โกะ

แตงโม อ่านว่า suiga ซุ-อิ-งะ

ลูกพลับ อ่านว่า kaki คะ-คิ

ลูกสาลี่(หรือลูกแพร์บ้านเราล่ะค่ะ) อ่านว่า nashi นะ-ชิ

ลูกพีช(ลูกท้อ) อ่านว่า momo โม-โมะ

ส้ม อ่านว่า mikan มิ-คา-อึน

แอปเปิ้ล อ่านว่า ringo ริน-โงะ

กล้วย อ่านว่า banana บะ-นะ-นะ

ของแถม คำศัพท์เกี่ยวกับฤดูกาล

ฤดูร้อน อ่านว่า natsu นา-ทสึ

ฤดูหนาว อ่านว่า fuyu ฟุ-ยุ

ฤดูฝน อ่านว่า uki อุ-คิ

ฤดูใบไม้ร่วง อ่านว่า aki อะ-คิ

ฤดูใบไม้ผลิ อ่านว่า haru ฮะ-รุ

-----------------------------------------------------------

Mystery Friend.

จาก : muttsume kaoru_chan

ถึง : ใครบางคนที่ได้รับข้อความนี้

หัวข้อ : สวัสดี (FW ต่อไปด้วย)

"กรี๊ด! ช่วยด้วย คนกระชากกระเป๋า!"

"ฮ่าๆ ง่ายเหมือนปอกกล้วยเลย"

"ไม่ง่ายอย่างที่คิดมั้งไอ้โจรเฮงซวย"

โครม!!

           สวัสดี ฉันชื่อ มัตซึเมะ คาโอรุ ชั้นม.3 ห้อง B ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันมันก็เป็นพวกที่ไม่ได้ชอบเรียนล่ะนะ บางครั้งเวลากลับบ้านฉันก็จะเจอพวกหัวขโมยงี่เง่าที่ชอบขโมยของจากคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ฉันเลยออกกำลังกาย ยืดเส้นยืดสายสักหน่อย

"เอ้า คราวหน้าคราวหลังระวังหน่อยล่ะ แถวนี้ขโมยมันชุม" ฉันยื่นกระเป๋าให้เจ้าของ แต่เธอคนนั้นดูท่าทางหวาดๆฉันยังไงก็ไม่รู้

"ขะ ขอบคุณค่ะ" เธอพูด ก่อนจะวิ่งจากไป

"สุดยอดเลย สมเป็นมัตซึเมะซัง"

          เสียงๆหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของฉัน เจ้าของเสียงเป็นผู้ชายอายุพอๆกับฉันนี่แหละ หมอนั่นไว้ผมประบ่าสีน้ำตาล ดวงตาคมกริบสีดำเหมือนใบมีด ดูน่าสยองชะมัด ส่วนอีกคนหนึ่งที่ตามมานั้นไว้ผมเซิงๆสีน้ำตาลเข้ม ทำหน้าตาเหมือนเบื่อโลก คงจะเป็นเพื่อนกันล่ะมั้ง

"นายเป็นใครน่ะ?"

"ผมชื่ออาซึกะครับ อิโนะ อาซึกะ อยู่ห้องเดียวกับคุณ" หมอนั่นจับมือผมเบาๆ

"เย็นชะมัด!" ฉันรีบชักมือออกทันที มือของหมอนั่นเย็นมาก อย่างกับว่าเอามือไปแช่ในถังน้ำแข็งมายังไงอย่างงั้น

"ก็ผมพึ่งออกมาจากห้องแอร์นี่ครับ อ้อ เกือบลืมแนะนำไป นี่ โคซึมะงิกิ ฮิเงกิ เพื่อนของผมครับ" คนผมน้ำตาลเข้มมองมาที่ฉัน สายตาของเขาที่มองฉันเหมือนจะฉีกฉันให้เป็นชิ้นๆ

"ถ้าไม่มีอะไร ฉันจะกลับแล้ว" ฉันโบกมือลาสองคนนั่นแล้วเดินต่อไปเพื่อขึ้นรถไฟกลับบ้าน

— วันต่อมา —

"สวัสดีครับมัตซึเมะซัง" อาซึกะทักขึ้น

"หวัดดีอาซึกะ หวัดดีฮิเงกิ" ฉันตอบ ทั้งสองคนเดินมาหาฉัน แต่ไม่รู้ทำไมคนรอบข้างมองฉันแปลกๆ สงสัยคงเพราะว่ามีคนมาต่อปากต่อคำกับนักเลงอย่างฉันได้เลยประหลาดใจล่ะมั้ง

"ไปที่ห้องก่อนเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะตามไป"

            อาซึกะจูงมือฮิเงกิเดินไปอีกทางหนึ่ง ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก คงไปหาข้าวกินกันเหมือนคนอื่นๆ แต่พอเวลาเข้าเรียนนี่สิ สองคนนั่นไม่ยอมเข้ามาในห้อง ฉันเริ่มเป็นกังวลว่าพวกเขาจะโดดเรียนรึเปล่า เอ๊ะ! นี่ฉันจะห่วงคนอื่นไปทำไมล่ะเนี่ย แค่ตัวฉันเองยังเอาแทบไม่รอดเลย!!

"ยูเมะ ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยสิ" ฉันกระซิบถามยูเมโกะ เพื่อนผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ

"อะไรเหรอ?"

"เธอรู้จักคนที่ชื่ออิโนะมั้ย"

"ไม่นี่"

"แล้ว...โคซึมะงิกิล่ะ?" ใบหน้าของยูมิซีดลง ดูเธอตกใจมากที่ฉันพูดชื่อนั้นออกมา

"คาโอรุ...เธอไปได้ยินชื่อนี้มาจากไหน..."

"เมื่อวานตอนกลับบ้าน มีคนเข้ามาทักฉัน 2 คน คนนึงชื่ออิโนะ อาซึกะ ส่วนอีกคนชื่อโคซึมะงิกิ ฮิเงกิน่ะสิ" ยูเมะหน้าซีดกว่าเดิมเมื่อฉันพูดจบ เธอทำหน้าตาเหมือนเห็นผี

"พอมีข้อมูลของสองคนนี้บ้างมั้ย?"

"ฉันน่ะไม่รู้หรอก....แต่ถ้าอยากรู้นักเธอก็ไปที่ห้อง C สิ ไม่ก็ห้องรวบรวมข้อมูลนักเรียน"

            เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ฉันก็เข้าไปในห้อง 3-C ที่อยู่ข้างๆ ฉันพยายามถามคนในห้องให้ดีที่สุด แต่ก็ไม่มีใครยอมบอกอะไรฉันเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วฉันก็เหลือบไปเห็นโต๊ะตัวหนึ่งที่มีแจกันดอกทิวลิปสีขาววางอยู่

"นั่นโต๊ะใคร?" ฉันชี้นิ้วไปที่โต๊ะตัวนั้น ก่อนที่จะมีใครบางคนพูดขึ้นมาว่า

"ฮิเงกิอยู่มั้ย อ้าว นั่นมัตซึเมะห้อง B นี่นา" เจ้าของเสียงเป็นรุ่นพี่ผมสีเขียวประบ่า ตากลมโตสีน้ำเงิน ดูๆแล้วสวยยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก

"ใครน่ะ?"

"ฮิเงกิสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงน่ะนะ ส่วนอาซึกะก็ต้องคอยเฝ้าหมอนั่นจนกว่าจะตื่น เกือบลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อ นัตซึยะ ทัตซึ" สิ้นเสียงของนายคนนั้น ทุกคนในห้องก็ทำหน้าตาเหมือนเห็นผี ฉันว่าหมอนี่ก็แค่ดูกวนประสาทนิดๆเท่านั้นเอง

"ที่ฉันรู้ชื่อนายก็เพราะว่าสองคนนั้นชอบเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังบ่อยๆน่ะสิ อยากรู้อะไรเพิ่มเติมก็ไปหาได้นะที่ห้อง 5-G" ทัตซึยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร แต่ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมีบางอย่างแอบแฝงอยู่

"มัตซึเมะซัง~♪" เสียงที่ฉันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างของคนที่พึ่งเจอกันเมื่อวานเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง

"ไปกินช็อกโกแลตพาร์เฟ่ที่โรงอาหารกันมั้ยครับ ของที่นี่น่ะอร่อยน้-า" อาซึกะส่งสายตาออดอ้อนมาที่ฉัน นายอยู่ม.3 แน่นะ....

"ไม่ล่ะ ฉันมีธุระนิดหน่อย พวกนายไปกันเองเถอะ" ฉันทิ้งให้อาซึกะยืนทำหน้าจ๋อยอยู่หน้าห้อง

           ฉันเดินออกจากตึกเรียนไปที่ห้องเก็บรวบรวมข้อมูลนักเรียน ในตอนนั้นคนอยู่เวรคือรุ่นพี่ที่ฉันรู้จักพอดีเขาเลยให้ฉันเข้าไปได้ ฉันค้นหารายชื่อของอาซึกะ ฮิเงกิ และทัตซึอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ฉันก็หาเจอแค่ฮิเงกิกับทัตซึเท่านั้น

“โคซึมะงิกิ ฮิเงกิ เกิด 13 พฤศจิกายน 1993 เลือดกรุ๊ป AB เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ห้อง C จนถึงวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2008 -หมายเหตุ- หายสาบสูญ”

“นัตซึยะ ทัตซึ เกิด 29 มีนาคม 1989 เลือดกรุ๊ป O เรียนอยู่ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 แล้วย้ายออกไป -หมายเหตุ- ย้ายโรงเรียน”

"แปลก...ทำไมคนที่หายไปกว่าครึ่งปีแล้วถึงมาปรากฏตัวอีกครั้งล่ะ แถมปีเกิดของทัตซึนี่ก็...ถ้าเอามาบวกลบกันแล้วมันก็ต้องอายุ 19 สิ?" ฉันคิด

ตูม!!

           จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนมีของหนักตกลงมาจากชั้นบนที่เป็นห้องวิทยาศาสตร์ เพดานนั้นพังลงมาพร้อมกับตู้เหล็กในห้อง ทับรุ่นพี่ที่ยืนเฝ้าไม่ให้ฉันทำลายหรือขีดเขียนอะไรลงในข้อมูล ของเหลวสีแดงเข้มกระเซ็นใส่เสื้อผ้า กับใบหน้าของฉันและเฟอร์นิเจอร์ต่างๆภายในห้อง

"ระ รุ่นพี่คาโนสึกิ!!" ฉันพยายามดันตู้เหล็กนั่นออก เผื่อรุ่นพี่จะไม่เป็นอะไรมาก

"รุ่นพี่...." ฉันรำพึงเบาๆ ด้วยแรงที่ฉันมีในตอนนี้ไม่สามารถดันตู้นั่นออกได้

           เมื่อฉันมองขึ้นไปชั้นบน ฉันก็เห็นดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองมาที่ฉันเขม็ง มันเป็นร่างของคนๆหนึ่งที่ไร้ลมหายใจ ตานั้นลึกโบ๋จนน่ากลัว ที่คอมีรอยเขียวช้ำเหมือนถูกบีบคอ เส้นผมสีน้ำตาลเข้ม สวมเครื่องแบบนักเรียนของโรงเรียนนี้....

"อ๊า!!!!!!!" พอฉันตั้งสติได้ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องนั้นทันที วิ่งไปที่สนามบาสที่ร้อนระอุ และไม่มีใครแม้แต่คนเดียว

"ไม่ไหวแล้ว น่ากลัว..น่ากลัวเกินไปแล้ว!!" ฉันคิด หากจะมีใครคิดจะล้อเล่นกับฉันล่ะก็เรื่องแบบนี้มันก็เกินไป

ปี๊นนนนนนนน!!!

         รถบรรทุกอุปกรณ์พละวิ่งมาทางฉันด้วยความเร็วสูง เหมือนเบรกแตก ส่วนคนขับทำหน้าเหมือนกับโดนอะไรสักอย่างเข้าสิง และสิ่งที่ฉันจำได้เป็นสิ่งสุดท้ายในเวลานั้นคือ รถบรรทุกคันนั้นพุ่งเข้ามาชนร่างของฉันอย่างแรง

"....ซัง ....เมะซัง...."

นั่นใครน่ะ...เสียงของใครกันน่ะ?

"มัตซึเมะซัง..." ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น คนที่เรียกฉันเมื่อครู่นี้คืออาซึกะนั่นเอง

"นี่ฉัน...."

"อย่าพึ่งขยับสิครับ มัตซึเมะซังน่ะถูกรถชนนะครับ" ฉันมองไปตามร่างกายของฉันเอง ที่มีแต่ผ้าพันแผลและความเจ็บปวด

"ผมจะไปบอกคุณหมอนะครับ" อาซึกะพูดกับฉันแล้วเดินออกไปข้างนอก ก่อนที่จะมีจานแอ๊ปเปิ้ลเลื่อนมาทางฉัน

         ฉันหันมองหาอีกคนที่อยู่ในห้องนี้ คนๆนั้นคือนัตซึยะ ทัตซึ เขานั่งถือมีดปอกผลไม้อยู่ ที่มือนั้นมีแต่รอยมีดบาดและพลาสเตอร์ยา เฮ้อ...ปอกไม่เป็นแล้วยังจะปอกอีกนะนั่น

"นาย...ทำไมนายถึงกลับมาที่โรงเรียนนี้อีก" ฉันพูดขึ้นทำลายความเงียบ

"พูดเรื่องอะไรเหรอ?"

"ฉันไปดูข้อมูลมาหมดแล้ว นายย้ายไปที่โรงเรียนอื่นแล้วนี่"

โครม!!

          ทัตซึเตะเก้าอี้ล้มลง ก่อนที่จะขึ้นมาคร่อมบนตัวฉัน มือขวาถือมีดปอกผลไม้คมกริบ มือซ้ายบีบคอฉันไว้ ดวงตาสีน้ำเงินสวยนั่นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน หมอนี่เหมือนปีศาจ!!

"ถ้างั้นนายคงเห็นศพนั่นแล้วสินะ?"

"ศพนั่น...นายเป็นคนทำเหรอ..."

"ใช่ นั่นคือฮิเงกิไงล่ะ นายน่ะล้ำเส้นเกินไปแล้วมัตซึเมะ คาโอรุ!"

"ล้ำเส้น...เรื่องอะไรน่ะ?" ฉันแทบหายใจไม่ออก ถึงหมอนี่จะใช้มือซ้าย แต่แรงเยอะเหลือเกิน

"ถ้าเส้นเลือดใหญ่นายขาดคงจำได้ล่ะนะ" ทัตซึใช้มีดในมือขวาเฉือนข้อมือฉันอย่างแรง ลมหายใจของฉันเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ...

"ฉันจะสร้างปรากฏการณ์อาถรรพ์วิญญาณลูกโซ่นี้เอง ฉันจะล้างแค้นมัน...คนที่ทำให้ฉันเหมือนตกนรกทั้งเป็น!!" มีดปอกผลไม้นั้นแทงเข้าที่คอฉันอย่างแรง หัวใจฉัน...หยุดเต้น....

‘ทัตซึ นายนี่ไม่น่าไว้วางใจตั้งแต่แรกเลยจริงๆ....’

          ไงล่ะ เรื่องของฉันสนุกดีมั้ย? ตอนนี้ฉันว่าจะย้ายไปโรงเรียนอื่นอยู่เหมือนกัน เราคงจะได้พบกันสักวันล่ะนะ แล้วก็ทัตซึฝากมาบอกว่า ถ้าเจอคาร์ดิโอ อีวาร์นอฟ ลาโคสล่ะก็ฝากฆ่ามันด้วย ฮ่าๆๆๆ!!

Ps. Fw ต่อไปด้วยนะ ฮึๆๆ......