[FIC]Who is him?,ขอบคุณสำหรับ 6000+ hits ค่ะ

posted on 06 Nov 2008 18:25 by cardio

             สวัสดีครับ ผมชื่ออิโนะ อาซึกะ ตอนนี้ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งพร้อมกับเพื่อนๆ 3 คน ได้แก่ คิสุมุ แซตเลอร์, โก อิสึมิ และ คุโรซาวะ ทาคุมิ พวกผมสนิทกันมากตั้งแต่ชั้นประถมแล้วล่ะครับ ไปไหนมาไหนก็ต้องเกาะกลุ่มกันแบบนี้เสมอๆ

            วันหนึ่ง ผมเกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่ทราบครับ ผมเขยนจดหมายหาเพื่อนไปตามนิตยสารวัยรุ่นต่างๆ และไม่นานผมก็ได้รับจดหมายมา 2-3 ฉบับ ฉบับแรกเป็นของเด็กผู้หญิงม.ต้น ฉบับที่สองเป็นของผู้ชายม.ปลาย รู้สึกจะสำอางมากซะด้วย ที่จดหมายงี้กลิ่นโคโลญจ์หึ่งเลย :P

            ส่วนฉบับสุดท้ายนี่สิครับ ไม่มีทั้งชื่อและที่อยู่ของคนส่งเลย เนื้อหาในนั้นก็ประมาณว่า “เหงา อยากมีเพื่อน” “ผมอยู่คนเดียวมานานแล้ว ได้โปรดมาเป็นเพื่อนกับผมหน่อย” อยากอ่านเนื้อหามั้ยล่ะครับ? ผมแนบเอาไว้แล้วนะครับ....

———————————

ถึงคุณ Blood_Master

          สวัสดีครับ ผม Hige-Tut ผมเห็นชื่อคุณในนิตยสารที่ผมอ่านเป็นประจำน่ะครับเลยเขียนมาหา จะเรียกผมว่ Hige(ฮิเงะ) ก็ได้นะครับ ผมไม่อยากเปิดเผยชื่อจริงของผม เพราะถึงจะบอกไปคุณก็คงไม่รู้จักผมอยู่ดี

         งานอดิเรกของคุณคืออะไรเหรอครับ ผมจะชอบเขียนไดอารี่ เดินเล่น ไม่ก็อ่านหนังสือครับ ผมอยู่ชมรมยิงปืนของโรงเรียน บางวันผมก็เข้าไปยิงปืนเล่นครับ

Profile

Name : Hige-Tut

Age : 15

Nice to meet you~♪

Hige-Tut

———————————

           เนื้อหามันแปลกๆนะครับว่ามั้ย? เมื่อผมอ่านจบผมก็ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี จะส่งกลับก็ไม่ได้เพราะไม่มีที่อยู่ของฮิเงะ ผมจึงได้แต่รอว่าเมื่อไรเขาจะส่งมาอีก.....

"อาซึกะ วันนี้คุณพ่อจะพาเราไปทานข้าวข้างนอกแหน่ะ"

           เสียงของคุณแม่ที่ชั้นล่างดังขึ้น หลังจากวันที่ผมได้รับจดหมายของฮิเงะก็ผ่านมาตั้ง 2 สัปดาห์แล้ว ผมว่าเขาคงไม่คิดจะส่งมาอีกแล้วล่ะครับ มันนานเกินไป -*-

"ผลการเรียนเป็นยังไงบ้างอาซึกะ?" คุณพ่อถามผมซึ่งก่อนหน้านี้กำลังเหม่อมองวิวนอกหน้าต่าง

"ก็เหมือนเดิมครับพ่อ" ผมตอบก่อนที่จะสังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง

"พ่อครับ! ข้างหน้าครับ‼"

            ภาพที่ผมเห็นในตอนนั้นคือ รถบรรทุกคันหนึ่งขับสวนมาชนรถที่ผมนั่งอย่างจัง คุณพ่อกับคุณแม่เสียชีวิตทันที ส่วนตัวผมเองนั้นยังรอดมาได้แต่ก็ไม่เหลือใครในครอบครัวอีกเลย แถมยังต้องทนความเจ็บปวดที่แขนซ้ายอีกต่างหาก ใช่ครับ ตอนรถชนแขนของผมถูกกระแทกอย่างแรงจนหัก

            หลายวันต่อมา เมื่อผมกลับมาถึงบ้านผมก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่งสอดอยู่ในตู้จดหมาย ไร้ชื่อและที่อยู่ของผู้ส่ง เนื้อหาในจดหมายที่สั้นๆได้ใจความ จดหมายของฮิเงะ‼

———————————

ถึงคุณ Blood_Master

            สวัสดีครับ blood_master ยังจำผมได้มั้ยครับ ผม Hige-Tut ย่อๆคือ ฮิเงะ ไงครับ ผมเสียใจด้วยเรื่องอุบัติเหตุเมื่อหลายวันก่อนที่คร่าชีวิตคุณพ่อคุณแม่ของคุณไป ผมอาจส่งจดหมายฉบับนี้ช้าไปหน่อยนะครับต้องขอโทษด้วย

            ผมว่าคุณนี่ช่างโชคร้ายจริงๆนะครับ ฮึๆ เพื่อนก็น้อย ไม่มีญาติที่ไหนแถมพ่อแม่ยังมาจากไปอีก ถ้าคุณสนใจจะมาอยู่กับผมๆก็ไม่ว่านะครับ เพราะที่ๆผมอยู่นี้เป็นที่ๆไร้ความทุกข์ ไร้ความสุข มืดมิดไร้แสงตะวัน วันๆอยู่กับกลิ่นคาวเลือดและเสียงร้องอันทรมาน

ผมคงปากมากไปแล้วสินะ หึหึ...ผมอยากจะเตือนไว้ว่า คนต่อไปที่คุณต้องสูญเสียนั้นอยู่ใกล้ๆตัวนี่แหละ

Good Luck~♪

From Hige-Tut

———————————

              ฮิเงะรู้เรื่องของคุณพ่อคุณแม่ได้ยังไงกัน? เมื่อผมย้อนกลับไปอ่านบรรทัดสุดท้าย ผมก็สังหรณ์ใจว่าคนที่ผมต้องสูญเสียต่อไปน่าจะเป็น“เพื่อน”ของผมแน่ๆ

              วันต่อมา เมื่อผมไปถึงที่โรงเรียนผมก็ถูกมองด้วยสายตาแปลกๆ พวกคิสุมุก็เมินเฉยใส่ผม พอผมเข้าไปทักพวกเขาก็เดินหนี ผมได้แต่ยืนงงว่าทำไม ผมจึงลองถามอิสึมิดู

"พวกเราไม่ยุ่งกับนายหรอก ไอ้คนที่มั่วสุมอยู่ในสถานบันเทิงแล้วก็เสพยาอย่างนายน่ะพวกเราไม่ยุ่งด้วยหรอก" อะไรกัน...ฉันไม่เคยนะอิสึมิ นายเอาเรื่องนี้มาจากไหนกัน

"อิโนะ กำลังหาตัวอยู่พอดีเลย" เสียงของอาจารย์ฝ่ายปกครองดังขึ้นจากด้านหลังของผม

"ตั้งแต่วันนี้เธอไม่ต้องมาโรงเรียนอีกแล้ว เธอถูกไล่ออก"

"ฮึๆๆ..."

              เสียงหัวเราะของใครบางคนดังขึ้น ผมพยายามมองหาแต่ก็หาไม่พบ เสียงนั่นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ปวดหัว...เหมือนหัวจะระเบิด.... ใครน่ะ...ใครน่ะที่หัวเราะเยาะชั้น.... แน่จริงโผล่หัวออกมาสิ...

"อ๊ะ!" ผมลืมตาตื่นขึ้นที่ห้องพยาบาล ผมคงฟุบไปตอนที่มองหาต้นเสียงแน่ๆเลยครับ

“ขณะนี้เวลา 11 นาฬิกา 30 นาที นักเรียนทุกคนออกมาพักทานข้าวกลางวันได้แล้วค่ะ”

             เมื่อผมได้ยินเสียงประกาศ ผมก็เดินออกจากห้องนั้นไปทันที ผมไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เช้าแล้วครับ ผมหิว( = = ) พอผมเดินไปถึงผมก็ซื้อแซนวิชมาชิ้นหนึ่ง แล้วก็เดินไปเล่นไปจนถึงด้านหลังโรงอาหารที่เป็นเขตก่อสร้างรกร้าง ผมยืนกินแซนวิชอยู่ที่หน้ากองเหล็กสีแดงซักพัก จู่ๆเหล็กขนาดใหญ่แท่งหนึ่งก็ตกลงมาใกล้ๆตัวผม ผมได้แต่ตกใจเพราะอีกไม่กี่นิ้วมันก็คงตกลงมาโดนผมพอดี

             ผมรีบวิ่งออกมานอกโรงเรียน เพราะไม่รู้ว่าจะอยู่ในนั้นไปทำไม ในเมื่อเขาไล่ผมออกแล้ว ตอนนี้ผมเหลือตัวคนเดียว...โดดเดี่ยว และไร้ที่พึ่งพิง ผมเดินเหม่อมาจนถึงทางข้ามรถไฟ รถไฟสายหนึ่งกำลังวิ่งมาทางนี้พอดี ส่วนที่กั้นทางรถไฟน่ะเหรอครับ มันพังอยู่.....

"ฮิเงะ...ที่ๆนายอยู่มันคือที่ไหนกันแน่?" ผมพึมพำขึ้น

"ถ้าอยากรู้ก็มาหาผมสิ" เสียงอีกเสียงดังมาจากฝั่งตรงข้าม

"มาสิ ^ ^ " คนๆนั้นยื่นมือมาให้ผม นั่นฮิเงะใช่มั้ย?

ปู๊นนนนน!!

               เช้าวันต่อมา หนังสือพิมพ์หลายฉบับก็มีพาดหัวข่าวๆหนึ่งว่า “เด็กม.ต้นคิดสั้น โดดให้รถไฟทับ” ซึ่งเด็กม.ต้นคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น ตัวผมนี่แหละครับ ตอนนั้นผมยื่นมือไปจับมือฮิเงะไว้แล้วรถไฟก็มาพอดี ร่างของผมเลยถูกรถไฟทับจนเละเป็นชิ้นๆ อ้อ...ขอบคุณมากครับที่อ่านจดหมายฉบับนี้จนจบ ระวังตัวไว้แล้วกัน ผมจะไปหาคุณได้ทุกเมื่อ....

See You.....

From Blood_Master