ถึง ใครซักคนที่ได้รับจดหมายฉบับนี้
สวัสดีครับ ผมชื่อ โคซึมะงิกิ ฮิเงกิ ครับ ตอนนี้ผมอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ซึ่งปีนี้พ่อแม่ของผมก็ให้ผมออกมาอยู่เองข้างนอกได้ มันช่างเป็นปีสุดท้ายของม.ต้นที่สุขกายสบายใจอะไรอย่างนี้นะ
วันแรกที่ผมได้ย้ายเข้ามาอยู่ในหอพักแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากโรงเรียนของผมนัก ผมต้องเดินลากกระเป๋าที่เต็มไปด้วยสัมภาระ(อันมหาศาล - -")ของผมขึ้นไปถึงชั้น 6 แถมยังไม่มีลิฟท์ซะด้วย เอาอะไรมากล่ะครับ ก็นี่มันเป็นแค่หอพักธรรมดานี่ครับ ไม่ใช่โรงแรมหรูๆที่พวกเศรษฐีเค้าพักกัน
แอ๊ด~~~(คาราบาว~~ -0-)
ก้าวแรกที่ผมเหยียบเข้าไปในห้อง ผมรู้สึกเย็นสันหลังวาบ ขนลุก เหมือนมีใครเปิดแอร์ราวๆ 20 องศาฯน่ะครับ ผมพยายามคลำหาสวิชท์ไฟก่อนเพราะในห้องนั้นมืดเหลือเกิน เมื่อผมเปิดไฟ ผมก็ได้เห็นสภาพของห้องที่สะอาดสะอ้าน ทั้งๆที่เจ้าของหอพักนี้บอกว่าไม่ได้ทำอะไรห้องนั้นเลย ผมก็งงว่าทำไมมันถึงสะอาดนัก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
เมื่อถึงเวลานอน ผมก็กลับนอนไม่หลับ มันเย็นสันหลังวาบ รู้สึกหวาดเสียวว่ามีใครนอนอยู่ข้างๆผม แล้วพอผมเอามือลงไปคลำๆที่ใต้เตียงเพื่อหาอะไรอ่าน ผมก็ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งเข้า
หนังสือเล่มนั้นเป็นหนังสือเล็กๆปกสีฟ้า มีรูปสติ๊กเกอร์แปะอยู่ 1 รูป เป็นรูปคนๆหนึ่ง อายุน่าจะพอๆกับผมนี่แหละครับ เขามีผมสีเขียว ตาโตสีฟ้า ดูเผินๆแล้วเขาดูเหมือนผู้หญิงมากกว่าผู้ชายด้วยซ้ำ แล้วผมก็เปิดมันอ่าน...
———————————————
วันที่ 4 ธันวาคม 2006
วันนี้เป็นวันสุดเลวร้าย ชั้นโดนย้ายไปอยู่ที่สถาบัน Br. กับพวกอะกาซุรุ ชั้นจะได้กลับมาเหยียบที่นี่อีกมั้ยเนี่ย???
นัตซึยะ ทัตซึ
———————————————
ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไดอารี่ของเจ้าของห้องคนก่อนน่ะครับ แต่นัตซึยะ ทัตซึนี่มันคุ้นๆแฮะ แล้วจู่ๆก็มีรูปถ่ายใบหนึ่งตกลงมาจากไดอารี่ที่ผมถืออยู่ มันเป็นรูปคนๆเดียวกับคนที่อยู่ในรูปสติ๊กเกอร์นั่นกำลังยืนอยู่ที่สวนแห่งหนึ่งกับเด็กรุ่นน้อง(ในความคิดของผม)อีก 4 คน
หลังจากนั้นซักพัก ผมก็ผลอยหลับไปทั้งๆที่ยังถือรูปนั่นอยู่.....
วันต่อมา เมื่อผมมาถึงที่โรงเรียนผมก็ต้องประหลาดใจ เพราะว่าผมถือไดอารี่เล่มนั้นอยู่!? ทั้งๆที่ผมจำได้ว่าไม่ได้หยิบติดมือมาด้วยแท้ๆ มันแปลกจริงๆนะครับเนี่ย
พอผมเดินเข้าไปในตึกเรียนของผม ผมก็เดินนึกหน้าเจ้าของไดอารี่เล่มนั้นไปด้วย แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก แล้วผมก็เดินสวนกับผู้ชายคนหนึ่ง เขามีผมสีเขียว สวมเสื้อลายทางสีขาว-แดง ผมคิดว่าน่าจะเป็นผู้ปกครองของนักเรียนน่ะครับ
แต่.....
โรงเรียนของผมห้ามไม่ให้ผู้ปกครองเข้ามาในโรงเรียนโดยเด็ดขาด!!
ผมหันหลังกลับไปมองก็ไม่พบใครอยู่บริเวณทางเดินเลย ภายในเวลาอันน้อยนิดที่ผมคิดอยู่นั้นเขาหายไปไหน? ผมได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก แล้วก็มีลมพัดเข้ามาอย่างแรงจนไดอารี่เล่มนั้นเปิดออก....
——————————————
วันที่ 5 ธันวาคม 2006
บ้าบอคอแตก!! วันนี้โดนแทง โดนหนามฟาดจนเลือดสาด แถมยังเห็นพวกอะกาซุรุถูกฆ่าด้วย แต่สุดท้ายมันเป็นแค่ความฝัน ค่อยยังชั่ว...
นัตซึยะ ทัตซึ
——————————————
วันที่ 23 ธันวาคม 2006....
——————————————
เอ๊ะ? ผมรู้สึกสงสัยว่า ทำไมไดอารี่ถึงได้ข้ามมาถึงวันที่ 23 ทั้งๆที่เจ้าของไดอารี่ก็บันทึกอยู่ทุกวัน แล้วทำไมถึงปล่อยทิ้งไว้นานขนาดนี้
——————————————
หากใครได้อ่านมันในตอนนี้ ชั้นคงไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้ว หึหึ...ชั้นทนทรมานอยู่กับเจ้าเด็กที่โหด***มราวกับปีศาจที่ชื่อ คาร์โตเองค์ ลาโคส นั่นไม่ได้จริงๆ วันแรกที่ชั้นเจอหน้ามันที่โรงเรียน พวกอะกาซุรุก็ตายไปแล้ว เหมือนในความฝัน!! ชั้นทนอยู่ต่อไปไม่ได้จริงๆ ทั้งพ่อแม่ ทั้งพี่ชาย ทั้งเพื่อนๆก็ไม่มี แล้วชั้นจะอยู่ต่อไปทำไม? ชั้นจะต้อง......
——————————————
ผมอ่านแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เหมือนมีใครมายืนอยู่ข้างหลังและเตรียมจะทำร้ายผม ผมคิดว่าผมคงคิดไปเองมากกว่า ผมรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก ภายในตึกเรียนชั้น 3 ที่ไม่มีใครซักคนนี้ ผมจะเจอกับอะไรบ้างล่ะเนี่ย?
ผมลองเปิดดูไดอารี่หน้าที่เหลือๆด้านหลัง ผมก็พบกับหน้าที่มีตัวหนังสือเขียนอยู่ คงจะมีใครมาเขียนต่อล่ะมั้งครับ เมื่อผมอ่านดู ผมก็ต้องตกใจ เพราะวันที่เขียนนั่นคือ....
——————————————
วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2008
สวัสดี โคซึมะงิกิ ฮิเงกิ ชั้นคือเจ้าของไดอารี่เล่มนี้ นายคงรู้เรื่องราวต่างๆของชั้นจากหน้าแรกๆแล้วใช่มั้ยล่ะ? ใช่แล้ว...ชั้นคือนัตซึยะ ทัตซึ ที่ฆ่าตัวตายไปเมื่อ 2 ปีก่อนไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!!
นัตซึยะ ทัตซึ
——————————————
ผมไม่อยากจะเชื่อเลยครับ คนที่ตายไปแล้วตั้ง 2 ปีกลับมาเขียนไดอารี่นี้ในวันที่ผมเข้ามาอยู่ คุณอาจจะไม่เชื่อก็ได้ครับ แต่นี่เป็น ความจริง ที่ผมเจอ และเมื่อมีลมพัดมาอีกครั้ง หน้าของวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ก็เปิดออก....
——————————————
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2008
อรุณสวัสดิ์ฮิเงกิ...นายหยิบไดอารี่เล่มนี้มาด้วยโดยไม่ได้ตั้งใจสินะ หึหึ...ชั้นมองนายอยู่นานแล้ว ชั้นมองนายมาตั้งแต่นายย้ายไปอยู่ที่ห้องของชั้นแล้ว
จะว่าไป ช่วงนี้ชั้นชักเบื่อๆแล้วสิ...ชั้นขอพานายไปอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็กันนะ ฮ่าฮ่าฮ่า!!
นัตซึยะ ทัตซึ
——————————————
เมื่อผมอ่านไดอารี่วันที่ 10 กุมภาพันธ์จบ ก็เหมือนมีคนเดินมาข้างหลังผมคนหนึ่ง เสียงฝีเท้าค่อยๆใกล้เข้ามาทุกที ผมพยายามหันหลังกลับไป และผมก็ต้องพบกับ....
"อั๊ก!!"
มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีเขียวพุ่งตรงมาที่คอของผม เขาบีบคอผมอย่างแรงก่อนที่จะยกตัวผมขึ้นเหนือพื้น ผมแน่ใจแล้วครับว่าเขาคือ นัตซึยะ ทัตซึ!!
"ไงโคซึมะงิกิ ฮิเงกิ..ทำเป็นจำชั้นไม่ได้นะ..."
"ชั้นคือ...กัปตันชมรมเคนโด้ที่ฆ่าตัวตายไปเมื่อ 2 ปีก่อนยังไงล่ะ!!"
"วะ...ว่าไงนะ...?" ผมคิด เพราะผมไม่มีแรงแม้แต่จะพูด ผมดิ้นแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ทัตซึซังก็บีบคอผมแรงขึ้นอีก
ผมนี่มันบ้าจริงๆครับ ผมพึ่งนึกหน้าของทัตซึซังออกเมื่อครู่นี้เอง เขาคือรุ่นพี่ชมรมเคนโด้ของผม ผมเคยแอบชื่นชมเขาอยู่เงียบๆ แต่ไม่รู้เขารู้เมื่อไหร่ว่าผมน่ะแอบชื่นชมเขาอยู่...แต่...
นึกได้ตอนนี้มันก็สายไปเสียแล้ว....
สิ่งที่ผมเห็นเป็นครั้งสุดท้ายคือ ใบหน้าของทัตซึซังที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาที่ไร้แววนั่น มันเป็นเหมือนกับดวงตาของปีศาจที่จะดึงผมลงสู่นรกเบื้องล่าง....
Ps. ผมอยากให้คุณอ่านจนจบและหันไปด้านหลัง...ไม่แน่ คุณอาจเห็นผมยืนอยู่ด้านหลังของคุณก็ได้
จาก....โคซึมะงิกิ ฮิเงกิ
edit @ 30 Jun 2008 16:47:58 by §~C•I•L เจ้าแม่บัฟเคะตลอดกาัล~§
